Maria Immaculata

Composer:  Arthur Jan Frans De Hovre (1868-1931), 1907


 

This music is assumed to be public domain in the USA. BEWARE: the modern-day recordings of that music are not!
page

 

 

AveWiki = the interactive counterpart of "Geert's Ave Maria  pages"
AveWiki link

12 Maria-liederen [Gedrukte muziek] : met begeleiding van harmonium (of klavier) / door Arthur De Hovre
12 Maria-liederen : [voor 1 stem en piano] met begeleiding van harmonium (of klavier) / Arthur De Hovre

Maria Immaculata  
Score / MIDI:  not available Recording:  not available
Lyrics: source
Nooit volprezen Hart Vorstinne
Heerlijk pralend op uw troon
Schoone Vrouwe, die we groeten
Reine Moeder van den Heer
Zie! Uw kinderen knielen neder
om U minnelijk en teeder
Toe te zingen blij te moed
Onbevlekte, wees gegroet
Onbevlekte, wees gegroet
Onbevlekte, wees gegroet!
 

Moeder! Met Gods Englenkoren
Stort in juublend maatgeluid
Voor U, Hemelkoninginne
Ons gemoed zich dankend uit.
Hun en onzen zangen ruischen;
Komen rond uw troon aandruisen,
U ter eere, die ons hoedt
Onbevlekte, wees gegroet!

 

 

Leid ons door de stormen henen
Naar het gouden zomerstrand,
Morgenster! die aan den Hemel
Toont het blijde Vaderland,
Daar, daar zullen wij herhalen
Bij een eeuwig zegepralen
ít lied vol dankbaren liefdegloed
Onbevlekte, wees gegroet!

 

http://www.svm.be/bib/detail.php?ID=432 Studiecentrum voor Vlaamse Muziek
► DE HOVRE, Arthur Jan Frans
[Oudenaarde, 04/12/1868 > Ledeberg, 13/01/1931]
► English Biography
► Biografie
► Bibliografie
► Historische tekst (1)

 

► English Biography by Annelies Focquaert

Arthur De Hovre descended from a musical family and was pupil of the Episcopal Teacher Training College at St Niklaas, where he graduated in 1888. Subsequently he studied organ at the Royal Conservatory in Ghent, where he became the favourite pupil of Tilborghs and played a sonata composed by himself at his final exam.

After having served as an organist in Lokeren, Ronse, and Ledeberg, he was appointed as professor of organ at the Antwerp Conservatory on 19 February 1902. After an exam with fearful competition he became the successor of Joseph Callaerts, proving his mettle in the interpretation of works by Johann Sebastian Bach, in transposition, sight-reading, improvisation, harmonisation, organ literature, organ building, as well as counterpoint and fugue. He surpassed the second candidate with more than a hundred points. Several of his students became famous composers afterwards, among them Jef Van Hoof, Firmin Swinnen, and Renaat Veremans.

Concurrently he served as director of the Music Academy of Lokeren. Between February 1916 and the end of World War I he was not allowed to travel from Ghent to Antwerp, where he was consequently replaced by Emile Wambach. When he became seriously ill in June 1930 Wambach also filled in for him. Alexander Papen (also a pupil of De Hovreís) succeeded him in 1931 as professor of organ.

De Hovre was a modest man with a predilection for playing Bach, and was noted as an excellent organ virtuoso. In an article in Muziek-Warande of 1 November 1922 the editors write: ďDe Hovre is humility personified, and it has cost us a lot of trouble to secure a picture of him. He leads a solitary life and seems to be content playing Bach. The less people talk about him in Ghent, the more he likes it.Ē He wrote several Marian songs and works for organ.

© Studiecentrum voor Vlaamse Muziek vzw - Annelies Focquaert (translation: Joris Duytschaever)


Biografie Arthur De Hovre - door Annelies Focquaert

Arthur De Hovre kwam uit een muzikale familie en was leerling van de Bisschoppelijke normaalschool in St.-Niklaas, waar hij in 1888 afstudeerde. Hij studeerde daarna orgel aan het Koninklijk Conservatorium te Gent, waar hij de lievelingsleerling werd van Tilborghs en op zijn eindexamen een sonate van eigen compositie speelde. Nadat organistenposten in Lokeren, Ronse en Ledeberg, werd hij op 19 februari 1902 benoemd als orgelleraar in het Antwerpse Conservatorium. Hij werd er, na een uitvoerig vergelijkend examen, aangesteld als opvolger van orgelleraar Joseph Callaerts en moest zich daarvoor in de uitvoering van werken van Johann Sebastian Bach, transpositie, zichtlezingen, improvisatie, harmonisatie, orgelliteratuur, orgelbouw en contrapunt en fuga. Hij eindigde met meer dan honderd punten voorsprong op de tweede kandidaat. In zijn klas studeerden verschillende bekend geworden componisten zoals Jef Van Hoof, Firmin Swinnen of Renaat Veremans. Hij was ook tegelijkertijd directeur van de academie van Lokeren. Tussen februari 1916 en het einde van WO I kon hij vanuit Gent geen reispas krijgen, waardoor hij in Antwerpen vervangen werd door Emile Wambach. Hij werd ernstig ziek in juni 1930 en werd ook toen vervangen door Wambach.

Alexander Papen (ook een leerling van De Hovre) volgde hem in 1931 op als orgelleraar.

De Hovre was een bescheiden man, die vooral graag Bach speelde en bekend stond als een zeer goed orgelvirtuoos. In een artikel uit Muziek-Warande van 1 november 1922 schrijft de redactie: "[De Hovre] is de nederigheid zelf en het heeft de Muziekwarande heel wat moeite gekost om een portret van hem te kunnen bemachtigen. Hij leidt een afgetrokken leven en schijnt genoeg te hebben aan Bach. Hoe minder er in Gent over hem gesproken wordt, hoe liever hij het heeft." Hij schreef verschillende Marialiederen en orgelwerken.

© Studiecentrum voor Vlaamse Muziek vzw - Annelies Focquaert


> Bosmans, V.: Liedkunst op teksten van Gezelle : Arthur De Hovre [1868>1931], in: SVM-Nieuwsbrief 42, februari 2006.
> N.N.: Arthur De Hovre Ü, in: Muziek-Warande, jrg. 10, nr. 2, 1 februari 1931, p. 40.
> N.N.: Arthur De Hovre, in: Muziek-Warande, jrg. 1, nr. 11, 1 november 1922, p. 241-244.
> Persoons, G. (red.): Koninklijk Vlaams Conservatorium 1898-1998, Antwerpen, 1998, p. 90, 104-105.
> Roquet, F.: Arthur Jan Frans De Hovre, in: Lexicon Vlaamse componisten geboren na 1800, Roeselare, 2007, p. 194-195.

 

INDEXFOTO: archief Bibliotheek Conservatorium Antwerpen.

Historische tekst
Arthur De Hovre
door een journalist van Muziek-Warande (1922)

Ten einde afwisseling in onze galerij van portretten te bekomen, geven we heden het beeld van een vurig Bach-vereerder, een machtig orgel-virtuoos, die een groot deel van zijn werkzaamheid besteed heeft aan het Belgisch muziekonderwijs. Arthur De Hovre bewoont Ledeberg, bij Gent, maar is bestuurder van de muziekschool van Lokeren en tevens leeraar van de orgelklas aan het Kon. Vl. Conservatorium te Antwerpen, waar zijn naam met eerbied en ontzag wordt uitgesproken [1]. Hij werd geboren te Oudenaarde en studeerde eerst aan de normaalschool te Sint-Niklaas, zodat hij weet wat opvoedkunde is. Aan het Conservatorium te Gent werd hij de lievelingsleerling van Tilborghs en op zijn eindexamen bood hij zich aan met een orgelsonate van eigen compositie. Dat had men nog nooit gezien te Gent! Hij behaalde den eersten prijs met de grootste onderscheiding en zoowel zijn leeraars als zijn medeleerlingen voorspelden: " Die De Hovre zal het verre brengen!".

Voor zijn geliefkoosd instrument schreef hij verscheidene merkwaardige stukken, waaronder een Plechtige Marsch en een Preludium en Fuga, die al dadelijk op het repertorium van onze beste organisten verschenen, en die indruk maakten in het Kursaal te Oostende. Aan de virtuositeit wijdde hij nochtans niet geheel zijn bestaan, al speelde hij sommige stukken van Bach sneller en beter dan een groote beroemdheid uit de hoofdstad, en al stellen wij nog heden vast, dat hij meermalen op een orgelwijding de toehoorders in verrukking brengt; ja, onlangs nog heeft hij twee fiere orgel-sonaten voltooid, die hij reeds op eenige plaatsen ten gehoore heeft gebracht. Na organist geweest te zijn te Lokeren, Ronse en Ledeberg, vernam hij dat de plaats van orgelleeraar aan het Antwerpsch Conservatorium open was gevallen, en dat zij in een prijskamp moest veroverd worden. De Hovre dong mee. Nog heden wordt er over dien epischen prijskamp gesproken. Hij verbaasde de jury door zijn weergalooze techniek en won honderd punten meer dan de tweede candidaat, een triomf gelijk er voorzeker nog nooit een geboekt was geworden! Dat is nu een goede twintig jaar geleden en nog altijd bekleedt hij dezelfde plaats, waar hij elken zomer een keuze van flinkgedrilde organisten [2] op de prijskampen aanbiedt.

Arthur De Hovre is een man met een rijzige gestalte, een kleurig gelaat, verstandige oogen en een open, joviaal karakter, hetgeen eenigszins verwondert als men weet dat hij voortdurend lijdt aan hoofdzeer, meermalen zÚÚ erg dat hij eigenlijk, als toondichter, de volle maat van zijn kunnen niet heeft gegeven. Hij is de nederigheid zelf en het heeft Muziek-Warande heel wat moeite gekost om een portret van hem te kunnen bemachtigen. Hij leidt een afgetrokken leven en schijnt genoeg te hebben aan Bach. Hoe minder er in Gent over hem gesproken wordt, hoe liever hij het heeft. Al is hij een autoriteit voor het uitvoeren van Bach en de andere klassieken, en al zegt hij soms meer met en paar woorden dan gansche verslagen en gansche vertoogen. Nu, Gent is de stad der miskende kunstenaars: dat heeft het genoeg getoond door zijn stug-onverschillige houding jegens Waelput, Blaes en D'Hulst. Om een definitief oordeel over het orgelwerk van De Hovre te kunnen uitspreken, moeten wij de verschijning van zijn groote twee orgelsonaten afwachten. Uit zijn andere compositiŽn, - meest jongelingswerken, - kunnen wij afleiden dat hij een beslagen en zeer vernuftig fugist is, dat hij zijn thema's met het grootste gemak kan kneden, leiden, uitputten, en dat hij altijd rekening houdt met de middelen, waarover het instrument beschikt. Daarbij hij is geboren met de melodie.

De Hovre heeft ook een reeks mooie liederen op zijn actief, die hem, hoewel hij ze maar als kruimels van zijn tafel beschouwt, een gansch bijzondere plaats in ons Vlaamsch muziekwereldje aanwijzen. Onder zijn wereldlijke liederen gaat onze voorkeur naar Mietje, een onweerstaanbaar succesliedje, naar Scheiding, een roerende bladzij, ietwat in den Grieg-trant, Tranenliedje, schoon als een compositie van Waelput of Blaes, en Wie weet, waarvan het refrein gansche zalen kan vervoeren! Weinig toondichters in BelgiŽ kunnen vier liederen van zulk een gehalte in hun productie aanwijzen.

Wij vermelden slechts twee van zijn kinderliederen: Viooltje, een pereltje, en Laat de kleinen tot mij komen, dat noch min noch meer dan een meesterstukje dient te heeten, maar dat, naar onze bescheiden meening, moeilijk door een kind kan vertolkt worden. Hier bewegen wij op de grens van het "au delŗ". Tot zijn geestelijke liederen behooren verscheidene melodieŽn op Gezelle-teksten, evenals zijn mooie Marialiederen, waarin wij het zuiverste, het fijnste, het edelste moeten erkennen, dat wij van hem bezitten. Met recht wordt De Hovre "de zanger van Maria" genoemd. Vooral de volgende drie nummers verdienen lof: Magnificat, Zuivere Maagd, Maria immaculata. Sedert onze kennismaking met de oude Kerstliederen, hebben wij geen zoeter indrukken van dien aard meer ondergaan. Hier leert men begrijpen dat zingen bidden is. Wie een liedje componeeren kan zoo eenvoudig en zoo innig, zoo schuchter en zoo lief als Zuivere Maagd, - waarin de uitroep, o Maria, gedurig herhaald wordt, - moet om zoo te zeggen de rein-naÔeve ziel bezitten van een kind; hij moet de heilige engelen in zijn droomen hooren zingen; hij moet het gelaat der wondere Moedermaagd van dichtbij gezien hebben. Cesar Franck onderteekende hier en daar iets van dien aard, bescheiden klankprentjes met enkele lijntjes en een paar kleurtjes ontworpen. Daarenboven de geestelijke liederen blijken uit te gaan van een gansch persoonlijke esthetiek. Met opzet laat hij de melodieŽn herinneren aan zekere kerkelijke hymnen, die wij allen kennen. Hij neemt ze niet over, hij schrijft er geen variatiŽn op, maar bezigt er enkel een walmpje van, een echo, en gaat dan zijn eigen gang. Het eene nummer heeft iets weg van het Ave Maria, het andere van het Magnificat, een derde van de Missa De Angelis, en toch, nergens doet hij denken aan nabootsing of onmacht. Elders meenen wij een naklank van de vroom-plezante Kerstliederen uit vroeger eeuwen te hooren, letterlijk alsof de schrijver met zijn droomenden geest in de XVe eeuw leefde, alsof hij dagelijks omgang had met monniken en koorknapen, herders en handwerklieden, die zingen, bidden, loven, gewapend met fluiten, schalmeien en rommelpotten. En gelukkig, hij heeft de fout niet begaan zoo maar onverlegen aan de middeleeuwers hun formules en hun procedeetjes te ontleenen, wel wetend dat die dingen maar uiterlijkheden zijn, en dat de kunstenaar moet bouwen van binnen. Ook baart het verwondering, dat die Marialiederen nog niet het dagelijksch brood geworden zijn van al degenen, die naar een tegenhanger van Minne of Servaes in de muziek smachten, of die in de stille winteravonden gaarne oude liederen bij den haard zingen. Wat De Hovre in dat boekje geeft, is eenvoudig en diep te gelijk, middeleeuwsch en toch modern. Hier en daar is het onstoffelijke kunst, overal zielekunst. Van snobisme kan bij hem geen spraak zijn en hij is te fier om een enkelen stap te doen, die op een zucht naar propaganda zou kunnen gelijken. Hij zingt voor zich zelf en voor zijn heilige idealen.

Willen wij onze indrukken nu samenvatten, dan moeten wij zeggen: De Hovre is een mensch die diep voelt en sterk zegt, al is zijn vorm zÚÚ bondig, dat hij zijn noten schijnt te tellen, net of het goudstukken waren. Die soberheid is geen armoede, integendeel: hij zet geen enkel teeken op het papier, of het leeft, het zingt, het bidt, het is vertolking van zielenleven. Zijn taal is die der classieken, beslist gemoderniseerd, maar niet te sterk, en evenals de classieken, streeft hij gedurig naar stijl. Zijn volzinnen, ofschoon melodisch, zijn altijd ernstig en strak. Fierens-Gevaert heeft eens gezegd, dat de verwachte toondichter in Vlaanderen een gevoelsmensch zou zijn, een broeder van onze primitieve schilders. Hadde De Hovre niet heel zijn leven tegen een onverbiddelijke kwaal moten worstelen, wie weet of hij niet een groot deel van de Vlaamsche ziel zou uitgesproken hebben? Door het spannend gevoel, dat hij in zijn liederen weet te persen, werden zij opgemerkt door Madame Brema, die ze, vÚÚr den oorlog, op verscheidene plaatsen in BelgiŽ en Engeland heeft uitgevoerd.

In een nuchtere en banaliteits-lievenden tijd gelijk de onze, dient het voorbeeld van den strengen Bachist, die zich niet door het gemakkelijke of het buitensporige liet verleiden, die nooit een onrijpe compositie ter markt heeft gebracht, voorzeker stichtend en - laat het ons hopen - ook vruchtbaar te heeten. Wat d'Indy van den waren kunstenaar eischt, l'amour non ťgoÔste de l'art et l'enthousiasme pour les belles oeuvres, vinden wij bij hem volkomen verwezenlijkt. Zonder zijn geest te sluiten voor de mogelijke regels van een nieuw ars poŽtica, staat hij zelfbewust en rotsvast in de woelige branding van den dag, gevoed met het merg der onsterfelijke meesterstukken, aandachtig luisterend naar het heilig orgelgeruisch van het innerlijk leven, minder belust op klinkklank en klatergoud dan op concentratie, spanning, wetenschap, en overtuigd van het oude, eeuwig ware, dat het schamele versje verkondt:


In 't verleden
Ligt het heden,
In het nu wat worden zal.
[N.N.: Arthur De Hovre, in: Muziek-Warande, jrg. 1, nr. 11, 1 november 1922, p. 241-244]

NOTEN

[1] DE FAMILIE DE HOVRE. - Evenals Van Durme en Tinel, behoort De Hovre tot een familie van organisten. Een overgrootvader bewoonde Vloesbergen in Noord-Henegouwen, waar hij op zekeren dag het bezoek ontving van ťťn der leerlingen van Rameau, namelijk op de bekende hoeve, L'Amitiť. De reiziger zou zelfs een partituur van den doorluchtige meester in het bezit van den eigenaar gelaten hebben. Daarna heeft de familie De Hovre zich gevestigd te Nederbrakel, tusschen Ronse en Oudenaarde, waar onze Arthur De Hovre muziekles ontving van zijn grootvader, die ťťn der beste organisten van zijn tijd was, en wiens missen een overgroot getal uitvoeringen in Vlaanderen mochten beleven. Een oom heeft, vijftig jaar geleden, een reeks novellen uitgegeven, die opgemerkt werden door Heremans, evenals een reeks volksliederen en alleenspraken, die veel op de Vlaamsche feesten werden voorgedragen. Tot dat getal behoort De blauwe Kiel, later opgenomen in Den Vlaamschen Zanger. Gewoonlijk onderteekende hij Ludwigszoon, omdat zijn vader, een onderwijzer-organist gelijk hij, een Requiem had uitgegeven onder den deknaam Ludwig van Welden, een zinspeling op het dorp Welden bij Oudenaarde, waar hij gevestigd was. De vader van Arthur was organist te Oudenaarde en op zijn ziekbed schreef hij een treurmarsch, die bij zijn begrafenis moest uitgevoerd worden. Een broeder van Arthur is organist te Ledeberg. Een ander is priester en geeft thans de godsdienstlessen aan het Atheneum te Gent. De jongste broeder, een buitengewoon begaafde jongen, vertrok als oblaat naar Transvaal. Een neef is organist te Oudenaarde en schreef verscheidene smakelijk-eenvoudige volksliederen. Een kozijn gaf een Nederlandsche vertaling van Foester's beste opstellen over opvoedkunde en zedenleer, en bestuurt heden het welbekende Vlaamsch Opvoedkundig Tijdschrift. Wij hebben hier dus te doen met een familie, waarin edele traditiŽn heerschen, waarin het "Exelsior" een leuze blijkt te zijn, en waaraan de kunst en het onderwijs in Vlaamsch BelgiŽ niet weinig verschuldigd zijn. "Die De Hovres zijn knappe mannen!" hoort men in Vlaanderen getuigen.

[2] LEERLINGEN VAN A. DE HOVRE. - Gedurende zijn lange loopbaan heeft hij talrijke organisten en toondichters helpen vormen. Hier dient zijn naam en ťťnen adem uitgesproken met die van Lemmens, Tilborghs en Mailly. Verscheidene van onze Vlaamsche liedercomponisten, die ons allen dierbaar zijn geworden, zijn door zijn orgelklas gegaan. Wij noemen er eenige, maar drukken op het feit dat die kunstenaars ook lessen van andere leeraars ontvangen hebben, namelijk van L. Mortelmans, die fuga onderwijst. Jef Van Hoof is alom populair geworden door zijn Groeningelied. Swinnen verblijft in Amerika, waar hij talrijke orgel-auditiŽn houdt. VÚÚr den oorlog verwierf Papen grooten bijval in het Cristal-Palace te Londen. Van Rooij veroverde, met algemeenheid van stemmen, een plaats van organist te Venloo, de schrijver der mooie Pax-partituur, is een flinke belofte voor morgen. Verhoeven vestigde aller aandacht op zijn persoon, door zijn Liederen van ingetogen stemming. Veremans heeft veler harten gewonnen met zijn zangerige melodie, Vlaanderen, Bogaerts van Lier en Verreydt van Diest onderteekenden verdienstelijke volksliederen. Verscheidene leden van de kunstminnende familie Verrees te Turnhout hadden De Hovre tot leeraar, D'Hooghe, organist te Antwerpen, staat bekend als een geestdriftig Bach-vereerder. Uit Schampaert zal wellicht ťťn onzer degelijke toondichters groeien. Veel andere namen blijven hier onvermeld, omdat zij ons ontsnappen. Dat tot nog toe voor een gezagvol muziekpedagoog, gelijk De Hovre, niet een schitterende bevordering kon gevonden worden, mag voorzeker bevreemdend heeten!

Bron: N.N.: Arthur De Hovre, in: Muziek-Warande, jrg. 1, nr. 11, 1 november 1922, p. 241-244.

Page last modified: September 14, 2011

Return to my homepage: www.avemariasongs.org


Do you see a public domain score you like, but you cannot download it?
Other questions or comments about this web site?   
E-mail me: infoemail meavemariasongs.org
 
   
AveWiki = the interactive counterpart of "Geert's Ave Maria  pages"

 

   
Copyright © 1999-2011 Geert Cuypers.
 
Thank you for visiting Geert's Ave Maria pagesMy guestbook is always only one page away.
Please do not use my guestbook for spamming, flaming or commercials for other websites. Such entries will be deleted.
 Sign  my Guestbook!    Read my Guestbook!
 

Who has visited Geert's Ave Maria pages since April 29,  2010? 

free counters
 
# page views since November 22,  2009: visitors online right now.
 
today's stats:      

This website was developed with Microsoft FrontPage for  
optimal screen resolution  1024 ◊ 768